paviljoen

Mijn auteurschap gaat over vrijheid, of beter gezegd, het gevoel van vrijheid. Vrijheid is een verhouding tussen kaders en ruimte. Hoeveel vrijheid voelt nog als vrijheid? In een woestijn heb je zeeën van vrijheid, maar deze vrijheid kan eenzaam en verloren aanvoelen.

Bij de Japanse theeceremonie wordt er ruimte gecreëerd voor vrij denken door middel van regels. Bepaalde onderwerpen worden niet besproken, waardoor er een leegte in je gedachten ontstaat. Dit biedt ruimte en tijd om over andere dingen te praten, wat een gevoel van vrijheid met zich meebrengt. Er is dus een vorm van beperking nodig.

Deze beperking zie ik ook terug in architectuur: het gevoel dat een ontwerp een bepaalde hiërarchie heeft ten opzichte van de gebruiker. Soms voelt de gebruiker zich verdwaald en kan hij of zij zichzelf niet zijn in de ruimte.

Orde is belangrijk voor overzicht, maar strakke lijnen kunnen ook aanvoelen als een raster waarin iemand geen vrijheid heeft en niet de mogelijkheid krijgt om alternatieve routes te volgen of te dwalen. Le Corbusier stelt dat orde bewoners juist de kans geeft op vrijheid, omdat zij anders in paniek en verwarring zouden raken van de vele keuzes die ze moeten maken. Maar wanneer is een ontwerp te doordacht? Wanneer neem je te veel keuzes weg van de mensen zelf?

Het gevoel van vrijheid beweegt zich flexibel; het ligt in een grijs gebied tussen orde en chaos. Dit kan je koppelen aan plattegronden: de plekken waar je vrij kunt bewegen en waar nog niets is bepaald, zijn deze zogenaamde ‘grijze gebieden’. Deze zijn voor eigen invulling.

Ik wil deze grijze gebieden ontwerpen. Het gevoel van vrijheid zie ik terug in de auteurschappen van mijn klasgenoten, met als grootste thema’s escapisme en de spelende mens.

Mijn auteurschap gaat over vrijheid, of beter gezegd, het gevoel van vrijheid. Mijn reflectieposter is een glijvlak dat doet denken aan een plattegrond.